Ponadto mikrokontroler może zawierać: kontrolery transmisji szeregowej (UART, SPI, I2C, USB, CAN, 1-Wire itp.), proste przetworniki analogowo-cyfrowe lub cyfrowo-analogowe, obszar nieulotnej pamięci danych, np. EEPROM lub opartej na dodatkowym podtrzymywaniu bateryjnym, zegar czasu rzeczywistego, układ kontroli poprawnej pracy, tak zwany watchdog, którego zadaniem jest przeprowadzenie restartu mikrokontrolera w przypadku wejścia programu w nieskończoną pętlę, wewnętrzne czujniki wielkości nieelektrycznych, np. temperatury.
Pamięć programu Ze względu na rodzaj użytej pamięci programu, możemy wyróżnić mikrokontrolery: z pamięcią stałą (ROM) programowaną fabrycznie – najtańsze rozwiązanie w produkcji masowej, wielokrotnie programowalne – wyposażone w pamięć EPROM, EEPROM, flash, MRAM lub FRAM wymagające użycia zewnętrznych programatorów. Tego rodzaju mikrokontrolery nadają się szczególnie dobrze do zastosowań prototypowych i w niewielkich seriach produkcyjnych. programowalne wielokrotnie w zmontowanym urządzeniu docelowym (ISP) przez interfejs komunikacyjny – wyposażone w pamięć EEPROM, flash, MRAM lub FRAM, bez własnej pamięci programu.