Szwadron kolarzy – pododdział kawalerii Wojska Polskiego II RP wyposażony w rowery.
Szwadrony nie występowały w organizacji pokojowej wojska. Były pododdziałami formowanymi w czasie mobilizacji alarmowej. Miały pełnić rolę oddziałów rozpoznawczych w brygadach kawalerii. Zorganizowane były one w 3 plutony, a każdy pluton składał się z 4 sekcji po 6 szeregowych. Trzy sekcje uzbrojone były w rkm, a jedna w ckm.
W 1939 sformowano jedenaście szwadronów kolarzy dla brygad kawalerii. W nawiasach podano nazwę jednostki mobilizującej: szwadron kolarzy nr 1 (4 psk) dla Nowogródzkiej BK (pierwotnie przeznaczony dla Mazowieckiej BK) - por. kaw. Leszek Edward Irzyłowski z 4 psk, szwadron kolarzy nr 2 (20 puł.) dla Kresowej BK - por. kaw. Władysław Bober z 20 puł., szwadron kolarzy nr 3 (4 puł.) dla Wileńskiej BK - ppor. kaw. Jerzy Wiktor Majewski z 4 puł., szwadron kolarzy nr 4 (2 psk) dla Wołyńskiej BK - ppor. kaw. Stefan Konstanty Suchodolski z 2 psk, szwadron kolarzy nr 5 (8 puł.) dla Krakowskiej BK - rtm. Antoni Starnawski z 8 puł., szwadron kolarzy nr 6 (14 puł.) dla Podolskiej BK - por. kaw. Władysław Maria Tomasz Orski O kawalerii polskiej XX wieku s. 66, szwadron kolarzy nr 7 (15 puł.) dla Wielkopolskiej BK - por. kaw. Zbigniew Witold Marcin Barański z 15 puł., szwadron kolarzy nr 8 (18 puł.) dla Pomorskiej BK - ppor. kaw.