Identyfikator – podstawowa jednostka leksykalna określonego języka programowania, tworzona przez programistę zgodnie ze składnią danego języka programowania, służąca identyfikacji i odwoływaniu się do określonego elementu kodu źródłowego. Tak rozumiane pojęcie identyfikatora można przez analogię porównać do pojęcia nazwy własnej lub symbolu, ale stosowanej w programowaniu, odnoszącej się do konkretnego, odrębnego obiektu programu. Słowo identyfikator wywodzi się od słowa identyfikować i do języka polskiego zapożyczone zostało z języków obcych. __TOC__
Zastosowanie identyfikatorów Identyfikatory stosuje się do nazwania i identyfikacji takich elementów programu jak: stałe zmienne typy etykiety pola struktur i klas parametry podprogramy (procedury, funkcje, metody, makra) klasy moduły, pakiety, biblioteki itp. programy i innych dostępnych w danym języku lub systemie programowania.
Tworzenie identyfikatorów Tworzenie identyfikatorów w określonym języku programowania odbywa się w oparciu o reguły określone w składni danego języka programowania. Powiązanie identyfikatora z określonym elementem następuje w deklaracji.