Tadeusz Bednarczyk (ur. 28 lipca 1913 w Warszawie, zm. 10 lipca 1999 tamże) – polski urzędnik i rzemieślnik, publicysta historyczny oraz działacz katolicko-narodowy.
W czasie II wojny światowej, pracując jako urzędnik skarbowy, utrzymywał częsty kontakt z warszawskim gettem. Deklarował, iż z ramienia konspiracyjnego Korpusu Bezpieczeństwa był kluczowym przedstawicielem polskiego Podziemia do spraw getta, aczkolwiek – jak wskazują badacze – jego rzeczywista rola w strukturach konspiracyjnych była niewielka. Po wojnie krótko pracował w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego. Od lat 60. zajmował się publicystyką historyczną, prezentując m.in. zniekształcone i wpisujące się w oficjalną propagandę oceny na temat polskiej pomocy Żydom w czasie II wojny światowej czy rzekomo masowej kolaboracji Żydów z Niemcami. Niektóre z jego tez przeniknęły do poważnej historiografii, przyczyniając się zwłaszcza do wypaczenia obrazu działalności Żydowskiego Związku Wojskowego.
Życiorys Przed II wojną światową Urodził się 28 lipca 1913 roku w Warszawie. Według własnoręcznie spisanej ankiety z marca 1945 roku, miał wywodzić się z rodziny o korzeniach chłopskich.