Sulima – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Sulima. Wzmiankowany w najstarszym zachowanym do dziś polskim herbarzu, Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, spisanym przez historyka Jana Długosza w latach 1464–1480. Sulima jest jednym z 47 herbów adoptowanych przez bojarów litewskich na mocy unii horodelskiej z 1413 roku.
Występował głównie w ziemi gnieźnieńskiej, kaliskiej, łęczyckiej, sieradzkiej i krakowskiej. Spośród najbardziej znanych rodów pieczętujących się herbem Sulima, należy wymienić SułkowskichNazwy oboczne, zawołania i występowanie za: ,Gamratów oraz Oporowskich.
Sulimy używał też Zawisza Czarny.
Opis herbu Opisy historyczne Jan Długosz (1415–1480) blazonuje herb i opisuje herbownych następująco:
Co po przełożeniu daje:
Kasper Niesiecki, powołując się na dzieła historyczne Bartosza Paprockiego, Szymona Okolskiego i Marcina Bielskiego, opisuje herb:
Opisy współczesne Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy podzielonej w pas, w polu I górnym złotym pół orła czarnego, w polu II dolnym czerwonym, trzy kamienie złote.
W klejnocie pół orła czarnego.
Labry herbowe czerwone, podbite złotem.
Geneza Najwcześniejsze wzmianki i ewolucja wizerunku herbu