Utarczki na linii demarkacyjnej, powodowane chęcią odzyskania przez Litwinów Wilna, trwały do lata 1920 roku, kiedy to przerodziły się w regularne działania zbrojne.
We wrześniu na północnym skrzydle 8 DP ruszyła na Lepel i Połock a grupa gen. Rydza-Śmigłego (1 DPLeg. i 1 BJ) na Dryssę i Dyneburg. W roli ich przeciwników występowały 15. (dawna Łotewska) i 16 Armia (dawna Zachodnia). Doszło do całomiesięcznych walk na linii Dyneburg-Połock, zakończonych osiągnięciem Dryssy oraz wyparciem sowietów za Dźwinę i tym samym zwycięstwem polskim. W połowie października nastąpił kontratak 15 Armii, zakończony odwrotem 8 Dywizji nad Autę. Dopiero po przybyciu posiłków (z dywizji: 1 oraz 3 legionowe i 1 Litewsko-Białoruskiej) i wielodniowych walkach wojska polskie wróciły na poprzednie pozycje. Wówczas siły dowodzonego przez generała Stanisława Szeptyckiego Frontu po przybyciu posiłków wyglądały następująco: Dowódca Skład Pozycje gen. ppor. E. Rydz-Śmigły 1 DPLeg., 3 DPLeg., 1 BJ Dyneburg-Druja gen. ppor. J. Lasocki 1 DLB, 8 DP Berezyna-Druja gen. ppor. L. Żeligowski 1 DSW/14 DP, 2 DPLeg. Berezyna gen. ppor. A. Listowski 9 DP, 2 BJ Ptycz gen. ppor. G. Zygadłowicz 2 DLit-Biał., 6 DP, 10 DP Odwód (Grodno, Wilno)A.