Giorgi Kwinitadze, gruz. გიორგი კვინიტაძე, właściwie Giorgi Czikowani (ur. w Dagestanie (Imperium Rosyjskie), zm. 7 sierpnia 1970 w Chatou) – gruziński wojskowy i emigracyjny działacz narodowy, generał major, współzałożyciel Unii Gruzińskich Tradycjonalistów podczas II wojny światowej.
Życiorys Od 1884 r. uczył się w korpusie kadetów w Tyflisie, a następnie w Konstantynowskiej Szkole Piechoty w Petersburgu. Po jej ukończeniu służył we Władykaukazie i na ziemiach polskich. Uczestniczył w latach 1904–1905 w wojnie rosyjsko-japońskiej. W 1910 r. ukończył Akademię Sztabu Generalnego, po czym dostał przydział do sztabu kaukaskiego dystryktu wojskowego w stopniu kapitana. Podczas I wojny światowej służył na froncie kaukaskim. W 1916 r. awansował na pułkownika z przydziałem na szefa sztabu 4 Kaukaskiej Dywizji Strzeleckiej. W 1917 r. został w stopniu generała majora zastępcą ministra wojny Komisariatu Transkaukaskiego. W 1918 r. pozbawiono go tej funkcji z powodu konfliktu z przywódcami gruzińskiej partii mienszewików. Pod koniec roku – po wybuchu konfliktu granicznego z Armenią – objął funkcję szefa sztabu gruzińskiej armii. W 1919 r. pacyfikował rewolty ludności pochodzenia tureckiego w południowo-zachodniej części Gruzji.