Niemniej za cechy charakterystyczne uchodzą: wokalizacja /l/ do w pozycji na końcu sylaby: „” wymowa /r/ zbliżona akustycznie do amerykańskiej, choć zamiast retrofleksji występuje uniesienie centralnej części języka, przejście nagłosowego w (zwłaszcza w Londynie), Edgar Werner Schneider, Bernd Kortmann., spółgłoska zastępowana zwarciem krtaniowym w pozycji na końcu sylaby, dyftong wymawiany szerzej jako , lub , przesunięcie : ku przodowi, w kierunku :, akcentowanie przyimków i czasowników posiłkowych.
Inne cechy W porównaniu z tradycyjną angielszczyzną brytyjską w występuje więcej amerykanizmów słownikowych i gramatycznych. Nie spotyka się natomiast form gramatycznych typowych dla a.
Zobacz też
fonologia i fonetyka języka angielskiego
brytyjska odmiana języka angielskiego
Przypisy
Bibliografia , 2001
Kategoria:Język angielski Kategoria:Kultura Anglii