Bernard Grzędzicki (ur. 15 lutego 1898 w Pierszczewie, zm. 18 sierpnia 1973 w Kartuzach) – polski i kaszubski działacz społeczny, nauczyciel, autor monografii dotyczącej historii ziemi chmieleńskiej.
Życiorys Urodził się w kaszubskiej rodzinie chłopskiej Juliusza GransickiegoW roku 1938 Bernard Grzędzicki przywrócił właściwy zapis nazwiska rodowego, zniekształconego przez pruskiego zaborcę. (1853–1944) i Marianny z domu Machola (1862–1928). Brat Joanny Kullas (1882–1958), Marty (1884–1894), Emilii (1886–1969), Augustyna Józefa (1888–1914), Teresy Laury (1890–1894), Matyldy (1892–1894), Juliusza jr. (1895–1960), Roberta Józefa (1900–1939), Rozalii Albertyny Formeli (1903–2002), przyrodni brat Otona Augustyna von Grandzickiego (1875–1938). Naukę rozpoczął w jednoklasowej szkole w Pierszczewie, kontynuując w Kwidzynie i w Kościerzynie (wówczas w niemieckim seminarium nauczycielskim). Edukację przerywa wybuch I wojny światowej i wcielenie do armii zaborczych Niemiec, następnie w październiku 1918 roku dostaje się do niewoli francuskiej. W styczniu 1920 roku wraca na Kaszuby, do wolnej Polski, kończy naukę w polskim seminarium nauczycielskim w Kościerzynie i zdaje maturę. Zostaje nauczycielem w rodzinnym Pierszczewie, a od 1 lipca 1922 w Chmielnie.