II Korpus Armijny był najsłabszą jednostką operacyjną użytą do ofensywy. Dowodził nim major milicji, Romero, zawodowy wojskowy. Korpus obejmował 20 batalionów i nieco artylerii. W jego skład wchodziły tylko dwie dywizje. 4 Dywizją dowodził Buneo, a 24 Gallo, obydwaj zawodowi wojskowi.
Wojska rebelianckie Naprzeciw tych sił, na odcinku 15-kilometrowym znajdowało się w chwili rozpoczęcia ataku tylko 5 batalionów wojsk narodowych wchodzących w skład 71 dywizji, w tym 2 Bandera Falangi z Sewilli, 5 Bandera Falangi z Kastylii, 5 Tabor Regulares z Larache, oddziały marokańskie (ok. 1000 ludzi) i nieco artylerii. Siłami tymi dowodził pułkownik Ricardo Serrades Santés.
Dopiero w późniejszej, przełomowej fazie bitwy, po ściągnięciu znacznych posiłków siły narodowe składały się ponadto z 11 Dywizji (dowódca: gen. José Iruretagoyena Solchaga), 12 Dywizji (dowódca: gen. Carlos Asensio Cabanillas), 13 Dywizji (dowódca: gen. Fernando Barrón y Ortiz), 14 Dywizji (dowódca: płk Juan Yagüe Blanco), 150 Dywizji (dowódca: gen. Sáenz de Buruaga), 4 Brygady Nawarskiej (dowódca: płk Juan Bautista Sánchez) i 5 Brygady Nawarskiej (dowódca: płk Alonso Vega).