Zygmunt Marian Kałużyński (ur. 11 grudnia 1918 w Lublinie, zm. 30 września 2004 w Warszawie) – polski krytyk filmowy, popularyzator historii kina, wieloletni publicysta tygodnika „Polityka”, dziennikarz i eseista, popularna osobowość telewizyjna.
Życiorys Młodość Był synem Jana Kałużyńskiego i Heleny z domu Grafczyńskiej. Jego ojciec był urzędnikiem bankowym i opuścił rodzinę, zaś matka była pianistką i nauczycielką muzyki. Po śmierci matki w czerwcu 1931. był wychowywany przez wuja, Tadeusza Grafczyńskiego, w Lublinie.
Po zdaniu matury podjął studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego (1936–1939), równocześnie w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej, w Warszawie (1937–1939) uczęszczał na wydział reżyserii, na którym wykładał Leon Schiller. Studia przerwała II wojna. Okupację niemiecką przeżył w Lublinie. Pracował w kancelarii adwokackiej wuja. Do ruchu oporu nie należał, ale pomagał AK-owcom w bezpiecznym wyprowadzaniu z miasta osób zagrożonych aresztowaniem lub represjami. W tym okresie zaprzyjaźnił się z Bogdanem Paprockim, u którego odkrył talent wokalny. W późniejszych latach akompaniował tenorowi i występował z nim na zakonspirowanych koncertach w Lublinie i Nałęczowie.