W czasie mobilizacji 1914 rozwijanie sił rosyjskich odbywało się według wariantu „A”. Zgodnie z nim na linii: Szawli, Kowno, rzek: Niemen, Biebrza, Narew, Bug oraz Wisła rozwijany był Front Północno-Zachodni w składzie 1 i 2 Armii (19 dywizji piechoty, 11 dywizji drugiego rzutu i 9,5 dywizji kawalerii). Przeciw Austro Węgrom – dowódca gen. Jakow Żyliński, na linii: Lublin, Chełm, Dubno, rozwijał się Front Południowo-Zachodni – dowódca gen. N. Iwanow (3, 4, 5, i 8 armie) – 33 dywizje piechoty, 13 dywizji drugiego rzutu, i 9,5 dywizji kawalerii. Zadanie ogólne rosyjskiej armii to przejście do operacji zaczepnej, w celu prowadzenia wojny poza granicami Rosji, tzn. na terenach Niemiec i Austro Węgier. Oprócz tego przewidywano formowanie dwóch armii: 6 Armii – dowódca gen. K. P Fan-der-Flit dla obrony stolicy – Petersburga i obrony od strony Bałtyku i 7 Armii – d-ca W. M. Nikitin dla obrony ze strony Rumunii, osłony od Morza Czarnego i współdziałania z flotą przy obronie wybrzeża.
Imperium osmańskie Rosyjski Sztab Generalny rozpracowywał także plan wojny z Turcją. W tym celu wydzielano wojska Kaukaskiego Okręgu Wojskowego (trzy Korpusy Armijne w czasie pokoju – 143 bataliony tj. ok.