Plan C spotkał się ze sprzeciwem, czego przykładem jest sprawa znana jako BOARD OF COUNTY COMMISSIONERS OF SHELBY COUNTY TENNESSEE v. BURSON. Hrabstwo Shelby wraz z Radą Komisarzy (Board of Commissioners) jako oskarżycielem, do których dołączyli burmistrzowie sześciu podmiejskich magistratów, złożyli w 1996 pozew przeciwko Planowi C, wnosząc, że zasada "jeden człowiek, jeden głos" wcielona przez klauzulę równej ochrony czternastej poprawki do Konstytucji Stanów Zjednoczonych naruszyła ich prawa poprzez rozproszenie ich głosów. Miasto Memphis, pomimo posiadania własnego systemu szkolnictwa, w 1990 roku stanowiło 74,8% populacji hrabstwa, w wyniku czego przedstawiciele ich okręgu mogli zdominować wybory do zarządu szkół hrabstwa, obejmując sześć z siedmiu stanowisk. Efektem tego przedstawiciele Memphis mogli zdominować system, którego zadaniem było służyć mieszkańcom hrabstwa i uczniom, którzy żyli poza granicami miasta.
Sąd obwodowy (District Court) po rozpoznaniu sprawy ogłosił, że: