Michał Bal łac. Michael Bal de Russiaa vicarius provinciae Poloniae OM herbu Gozdawa (ur. w Nowotańcu, zm. 2 lutego 1496 w Krakowie) – polski duchowny katolicki, bernardyn, profesor Akademii Krakowskiej i kandydat na arcybiskupa Pragi, uczestnik kapituły generalnej w Neapolu w roku 1475, na synodzie w Łęczycy w roku 1484. Zakonnik i uczony cieszących się opinią świętości w konwencie krakowskim.
Był synem Jana Bala z Nowotańca. W młodości Michał był dworzaninem króla Kazimierza Jagiellończyka. W wyniku niestosownego zachowania, jakim był pojedynek w obecności króla, dla odkupienia winy wstąpił do klasztoru Bernardynów w Krakowie. W roku 1465 jako diakon został wybrany gwardianem krakowskim, a w kilka lat później kaznodzieją w Krakowie. W roku 1471 mianowany przez króla Kazimierza Jagiellończyka opiekunem jego najstarszego syna Władysława w misji po koronę czeską do Pragi. W Pradze o. Michał wystąpił również w tym czasie przeciwko husytom, "gromiąc ich błędy". Prawdopodobnie krytyka husytyzmu "niewzruszona i wytrwała w stałości" podsunęła następnie królowi Władysławowi oraz panom praskim myśl, by o. Michał został arcybiskupem Pragi. Jednakże on rezygnuje z tej funkcji twierdząc, że nie ma święceń kapłańskich, a diakonem chciałby pozostać aż do śmierci.