Obojczyk (, ) – kość długa, łącząca łopatkę i mostek. Obojczyk stanowi jedyne połączenie szkieletu kończyny górnej ze szkieletem osiowym.
Obojczyk jest widoczny i łatwo wyczuwalny, szczególnie przy podniesionej obręczy barkowej (np. przy maksymalnym wyciągnięciu ręki do przodu), kiedy dół nadobojczykowy jest pogłębiony, oraz u osób chudych.
Rozwój i budowa Część środkowa rozwija się na podłożu łącznotkankowym, końce na podłożu chrzęstnym. Ma kształt podłużny, jest wygięty lekko w kształcie litery S. Ma koniec barkowy (ang. acromial end, łac. extremitas acromialis) – boczny i koniec mostkowy (ang. sternal end, łac. extremitas sternalis) – przyśrodkowy. Pomimo tego, że jest kością długą, nie zawiera jamy szpikowej lub jest ona bardzo niewielka.
Przyczepy mięśni i więzadeł Jest miejscem przyczepu ważnych mięśni: na powierzchni górnej przyśrodkowo- mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego i mięśnia piersiowego większego, a bocznie mięśnia naramiennego i czworobocznego;