Kościół farny Świętych Janów został odbudowany po pożarze w 1351 roku. Korpus nawowy przedłużono o jedno przęsło, od strony północnej dodano ciąg kaplic, od strony zachodniej wzniesiono wieżę, którą odbudowano po zniszczeniu w 1406 w obecnej postaci. Wewnątrz kościół otrzymał bogaty wystrój: ściany prezbiterium otrzymały polichromie, z których część się zachowała (m.in. wizerunki patronów fary na wschodniej ścianie, na stronie północnej Ukrzyżowanie na drzewie Jessego, Sąd Ostateczny, Mater Misericordiae, Kościół i Synagogę, Legendę o Trzech Żywych i Trzech Zmarłych oraz personifikacje cnót i przywar). Częściowo zachowała się rzeźba architektoniczna: zespół wsporników w zakrystii z końca XIV wieku. Kościół otrzymał szereg dzieł rzeźby o wysokiej klasy artystycznej w tym krucyfiks mistyczny w typie widlastym z około 1360 roku oraz przede wszystkim dzieła stylu pięknego: figurę Pięknej Madonny (dziś w miejsce zaginionego w 1945 oryginału znajduje się kopia) na konsoli z popiersiem Mojżesza datowaną na 1390, kompozycja rzeźbiarska ukazująca Marię Magdalenę w otoczeniu aniołów z początku XV stulecia.