Ziemie Królestwa Polskiego znajdujące się pod zaborem rosyjskim należały do utworzonego w roku 1900 Zachodniego Zjednoczenia Rosji z siedzibą w Kijowie. W 1907 roku kierował nim Ludwik R. Conradi. Ponieważ w krajach nadbałtyckich z przewagą ludności luterańskiej adwentyzm rozwijał się szybciej w roku 1907 siedzibę przeniesiono do Rygi. W roku 1912 kazn. Teodor Will został oddelegowany do pracy na Wołyniu. W tym czasie działał tam kazn. K. Bartel w miejscowości Horodle nad Bugiem, kazn. R. Kunic oraz kazn. Roenfeld na wschód od Równego. W roku 1912 utworzono w Warszawie Warszawskie Pole Misyjne, którym kierował pastor Herman Schmitz. Na przełomie roku 1912 i 1913 kierownictwo przejął Teodor Will. W trakcie I wojny światowej adwentyści się rozproszyli. Jedni poszli na wojnę, innych internowano lub zostali wysiedleni, a jeszcze inni zostali uwięzieni w Rosji. Na terenie byłego zaboru rosyjskiego pozostało 65 osób (dwa zbory: w Warszawie i w Łodzi oraz kilka małych grup).
Zjednoczenie wschodnie zaczęto organizować w roku 1920, choć w pełni ukształtowało i stało się jednostką w pełni samodzielną dopiero w roku 1927.
Aktualnie siedzibą władz diecezjalnych jest miasto stołeczne Warszawa.