Twórcze założenia Podstawowym założeniem twórców było wyprowadzenie sztuki poza obręb przestrzeni galeryjnych. Realizacje przeprowadzano na przemyślany wcześniej "temat". Dotyczyło to albo wyimaginowanej historii jakiegoś miejsca, jak "Sanktuarium śpiącego dźwięku" (Las Reczyce k. Dębna Lub., 1 kwietnia 1989 r.), najdłuższej akcji grupy (od 5.21 rano do 20.49 wieczorem), odtwarzającej życie codzienne wśród ruin zbombardowanej przez Sowietów niemieckiej leśniczówki, albo miało konotacje ekologiczne (27 maja 1989 r.), niczym "Requiem dla zwierząt z SKR Kaniwola". Realizacji nigdy nie powtarzano, stąd improwizowane zdarzenie wymagało doskonałego zgrania poszczególnych członków ekipy. Początkowo wykorzystywano wprowadzane między elementy naturalne danego miejsca sztuczne rekwizyty, z czasem coraz większą rolę D.T. przywiązywać zaczęło do wykorzystywania walorów wybranego na zdarzenie miejsca. Formacja pracowała bez publiczności; niekiedy zapraszano znajomych artystów, czasem zdarzali się widzowie przypadkowi.