Do spotkania doszło 4 sierpnia.

Bitwa Wojska baronów, będące w zdecydowanie mniejszej liczbie, zostały zepchnięte w zakole rzeki Avon i zmuszone do przyjęcia bitwy na niedogodnych warunkach. W dodatku tuż przed rozpoczęciem starcia na stronę przeciwnika przeszła piechota walijska licząca blisko 1 tys. żołnierzy. W ten sposób armia królewska miała trzykrotną przewagę, a po załamaniu się oporu na prawym skrzydle i otoczeniu wojsk baronów z trzech stron, bitwa przekształciła się w masakrę. W starciu zginął Szymon de Montfort i jego dwóch synów, a także hrabia Leicester i około trzech tysięcy ich zwolenników i żołnierzy.

Otoczonego przywódcę rebelii raniono, strącono z konia, dobito, a następnie jego ciało zostało zbezczeszczone i okaleczone. Obcięto mu wszystkie kończyny, wykastrowano, a głowę tryumfalnie zawieziono do Londynu, gdzie zawisła na murach Tower of London. Król Henryk, będący jeńcem Montforta i znajdujący się – pod strażą, ale przebrany w barwy Montforta – w szeregach rebeliantów, został niemal cudem uratowany przed śmiercią – z rąk własnych ludzi – przez jednego z baronów (Roberta de Leyburn), który w ostatniej chwili przeszedł na