Bitwa pod Gołyminem – starcie zbrojne, które miało miejsce 26 grudnia 1806 roku podczas wojen napoleońskich.

Bitwa stoczona została między wojskami rosyjskimi (17 000 żołnierzy i 28 dział) dowodzonymi przez księcia Dmitrija Golicyna a wojskami francuskimi marszałka Joachima Murata (38 000 żołnierzy). Rosjanie zdołali obronić się przed przeważającymi siłami Francuzów i wycofać się. Bitwa miała miejsce tego samego dnia co bitwa pod Pułtuskiem.

Sytuacja strategiczna Po podboju Prus jesienią 1806 roku Napoleon wkroczył do Polski by stawić czoło siłom rosyjskim, które próbowały wesprzeć Prusaków do czasu ich całkowitej klęski. Posuwające się na wschód wojska francuskie przekroczyły Wisłę oraz 28 listopada 1806 zajęły Warszawę.

Naczelnym wodzem sił rosyjskich był wówczas stary i niedołężny feldmarszałek Michał Kamienski. Pierwsza armia rosyjska licząca 55-68 tys. żołnierzy, dowodzona przez gen. L.Bennigsena, wycofała się z linii Wisły do linii rzeki Wkry, by połączyć się z nadchodzącą z Rosji armią Buxhoevedena (37 000 żołnierzy). Gdy okazało się, że Buxhoevden znajduje się jeszcze w odległości 15 dni od pierwszej armii, Kamienski zrozumiał swój błąd, który pozwolił Francuzom bez większych problemów przeprawić się przez Wisłę.