Polskie dowództwo starało się uzupełnić niedostatek broni pancernej, modernizując przestarzałe już tankietki TKS, wyposażając je w najcięższe karabiny maszynowe kalibru 20 mm nkm wz. 38FK, które były zdolne do przebicia pancerzy niemieckich czołgów. Podjęto również decyzję importu zachodnich konstrukcji broni pancernych jak czołgi Vickers E oraz francuskie Renault R-35 i Hotchkiss H-35A. Jońca, R. Szubański, J. Tarczyński, Pojazdy Wojska Polskiego 1939, WKŁ, 1990..
W 1939 roku w jednostkach broni pancernej znajdowało się 313 czołgów lekkich (132 7-TP, 102 Renault FT-17, 38 Vickers-E, 49-50 Renault R-35), 574 czołgów rozpoznawczych (tankietki TK-3 i TKS) oraz 100 samochodów pancernych (Ursus i sp wz. 34) – w sumie 987 wozów bojowych. Dawało to Polsce 7. miejsce na świecie w ilości broni pancernej po ZSRR (ok. 10 tys.), Niemczech (3,5 tys.), Francji (3,3 tys.), Japonii (1,2 tys.), Wielkiej Brytanii (1150) i Włoszech (1 tys.)Rajmund Szubański, Początek pancernego szlaku, KIW, Warszawa 1980.. Osobną grupą polskiej broni pancernej stanowiły pociągi pancerne.