W 1967 roku projektowano jej adaptację na „budynek dydaktyczno-naukowy” dla Katedry Psychologii i Etnologii. Ówczesny konserwator zabytków postulował wówczas likwidację balkonów, a także przywrócenie mansardowego dachu, chociaż formalnie do rejestru zabytków dawną Kamerę wpisano dopiero pod koniec 1970 roku. Zasadnicze prace remontowe przeprowadzono w latach 1970–1974, już dla romanistów. Spełniono wprawdzie zalecenia konserwatora, jednak wydzielając korytarze zaburzono historyczny układ pomieszczeń. Niewiele na tym zyskano, ponieważ sale wykładowe były małe, zalewany deszczami dziedziniec służył jedynie gołębiom, zaś o dostępność budynku dla niepełnosprawnych w tamtych czasach nikt się nie troszczył.
Założeniem przebudowy, realizowanej od 2005 i ukończonej w 2011 roku, z żelazną konsekwencją i determinacją przez prof. Krystynę Gabryjelską, było zarówno przywrócenie wartości historycznych, jak i stworzenie warunków funkcjonalnych zgodnych z dzisiejszymi standardami. Projekt, w stałej współpracy ze służbami konserwatorskimi i dyrekcją instytutu, opracował architekt Stefan Zalewski. Windę umieszczono w obszarze dziedzińca, który przykryto szklanym dachem.