Geneza i perspektywy artystyczne surrealizmu – publikacja napisana przez głównego teoretyka surrealizmu André Bretona i wydana w 1941.
Dotyczy głównie przemyśleń na temat malarstwa, a także znaczenia awangardy w sztuce. Początkowo autor wyraża swoją opinię na temat przedstawienia natury w malarstwie, krytykując sztukę naśladowczą. Ukazanie jej zgodnie z percepcją wzrokową i pod wpływem wzruszenia uważa za należące do starego świata. Przyjmuje Giordano Bruno za osobę, która położyła podwaliny pod przyszłe postulaty surrealistyczne, zaś w Nieznanym dziele Balzaca odnajduje zasadę, którą uważa za słuszną i bliską nowym prądom awangardowym w sztuce, mianowicie: Powołaniem sztuki nie jest kopiować naturę, lecz ją wyrażać. Odrodzenie malarstwa datuje ok. 1910, a widzi je w narodzinach kubizmu i sztuki niefiguratywnej. Postrzega dwie drogi tej insurekcji: jedną wyznaczoną przez Pablo Picasso (próby rozczłonkowania przedmiotu zewnętrznego), drugą przez Wasilija Kandinskiego. Zauważa i podkreśla rolę uczucia bądź porywu w sztuce. Twierdzi, iż mogą się kryć się pod nim: napis ultrasubiektywny, wniesienie wartości czysto poetyckiej do kompozycji lub akt czystej brawury. Zawarte w danym dziele uczucie daje następnym pokoleniom dowód bezmiernej miłości wolności.