Surrealizm w swoich dziełach żywych (fr. Du surréalisme en ses œuvres vivese) – publikacja napisana przez głównego teoretyka nadrealizmu André Bretona w 1953 roku. Uważana przez autora za utwór zamykający wcześniejsze manifesty kierunku.
Stanowi swobodną wypowiedź literacką będącą podsumowaniem dokonań surrealistów i analizę niektórych założeń teoretycznych stworzonych przez przedstawicieli tego kierunku artystycznego. W publikacji Breton odwołuje się do dokonań surrealizmu w zakresie literatury, pod tym względem doszukując się jego podobieństw i związków z innymi kierunkami awangardowymi (futuryzm, dadaizm), jak i w twórczości poszczególnych twórców, np. Comte de Lautréamonta, Jamesa Joyce’a, Henriego Michaux, Lewisa Carrolla. Zapis automatyczny i „monolog wewnętrzny” uważa za próbę obalenia tyranii całkowicie spodlonego języka. Autor przedstawia refleksje surrealistów na temat funkcji poezji, a także pierwsze próby odnowy jej języka. Stwierdza, iż zarówno artystyczna jak i literacka twórczość surrealistów wedle ich zamiarów, nie jest w stanie podlegać kryteriom estetycznym, gdyż ich działalność w zakresie literatury miała na celu odszukanie sekretu języka.