Drugi manifest surrealizmu (fr. Second manifeste du surréalisme) – manifest artystyczny napisany przez głównego teoretyka nadrealizmu André Bretona, stanowiący dopełnienie i kontynuację napisanego w 1924 roku pierwszego Manifestu surrealizmu. Drugi manifest ukazał się pod koniec 1929 roku w kwartalniku „La Révolution surréaliste” (w tym samym roku wydano Przedmowę do wznowienia manifestu), zaś w 1930 roku pojawił się w wydaniu książkowym.
Na samym początku publikacji Breton zawarł oświadczenie, iż surrealizm z punktu widzenia intelektualnego i moralnego dąży do „wywołania kryzysu świadomości”, którego wynik ma być decydującym o powodzeniu lub klęsce teorii tego kierunku. Surrealiści dążyli bowiem do zwiększenia roli wyobraźni (bądź natchnienia) i podświadomości, co ich zdaniem pozwalało na pełną i swobodną ekspresję oraz rozwój możliwości twórczych człowieka. Wyobraźnię uważali za motor postępu; pragnęli również stopniowo coraz wyraźniej postrzegać, „co się snuje bez wiedzy człowieka, w głębi jego ducha”. Jak pisał Adam Ważyk, w dziele tym „marzyli o wielkiej terapii duchowej”.