Idee romantyczne i narodowowyzwoleńcze występujące w polskiej poezji miały wpływ na młode pokolenia Słowaków; inspirację twórczością Adama Mickiewicza można odnaleźć w poezji Ľudovíta Štúra, Andreja Sládkoviča. Jego utworami zajmował się również slawista Stanislav Mečiar. W 1848 kontakty uległy osłabieniu, lecz już pod koniec XIX w. silniej zainteresowano się twórczością Słowaków, a szczególnie Svetozara Hurbana Vajanskiego i Pavola Országha Hviezdoslava. W utworach Kazimierza Tetmajera i Jana Kasprowicza pojawiła się postać Juraja Jánošíka. Roman Zawiliński stał się wtedy najważniejszym rzecznikiem związków literackich obu krajów.

Na początku XX wieku poświęcono więcej uwagi sprawom słowackim, a w Krakowie działało Towarzystwo Słowackie (obecnie jako Towarzystwo Słowaków w Polsce) wydające w latach 1905–1914 „Świat Słowiański”. W latach 1936–1938 w Warszawie miało swą siedzibę Towarzystwo Przyjaciół Słowaków im. Ľ. Štúra. Członkami jego Zarządu byli m.in. Feliks Gwiżdż, J. Reychmann, J. Gołąbek; Towarzystwo wydało pracę Słowacja i Słowacy.