W XX-wiecznej Mongolii istniało zainteresowanie literaturą polską, wzmocnione faktem, że PRL i Mongolska Republika Ludowa należały do tego samego bloku politycznego. Opublikowano sporo tłumaczeń polskich utworów literackich na język mongolski – przeważnie jednak za pośrednictwem języka rosyjskiego. Powstało zwłaszcza wiele przekładów polskiej literatury dziecięcej i młodzieżowej, szczególnie w latach 70. Większość z nich to jednak teksty rozproszone, publikowane w prasie, niewiele jest wydań książkowych. Do 1985 r. pięciu obywateli Mongolii ukończyło polonistykę na polskich uczelniach – żaden z nich nie zajął się jednak literaturą polską zawodowo. Bezpośrednio z języka polskiego na mongolski tłumaczyli dzieła literackie m.in. D. Biambaa (utwory Broniewskiego i Gałczyńskiego), B. Bandi (polska literatura ludowa), P. Biambasan i D. Kim (utwory Ewy Szelburg-Zarembiny). Najaktywniejszym mongolskim tłumaczem literatury polskiej za pośrednictwem języka rosyjskiego jest D. Purewdordż. Wśród tłumaczy wyróżnia się Bjambyn Rinczen (1905-1977), mongolski pisarz, historyk, etnograf i językoznawca, który przekładał na ojczysty język dzieła pochodzące z wielu literatur – spośród utworów polskich m.in. Adama Mickiewicza, Wandę Wasilewską, Jarosława Iwaszkiewicza i Jerzego Andrzejewskiego.