Emanuel Iserzon (przejściowo używał również nazwiska Wilczewski) (ur. 14 maja 1893 w Charkowie (Ukraina), zm. 29 stycznia 1985 w Lublinie) – prawnik, specjalista z zakresu prawa i postępowania administracyjnego, adwokat.
Życiorys Studia prawnicze ukończył na Uniwersytecie Warszawskim. Również w tej uczelni doktoryzował się w 1925 na podstawie rozprawy pt. Poczytalność zmniejszona (Warszawa 1925). Od 1926 prowadził praktykę adwokacką, którą łączył z działalnością naukową i publicystyczną. W latach 1936–1939 był redaktorem czasopisma Orzecznictwo buchalteryjno-podatkowe. Specjalizował się w procedurze administracyjnej i wydał kilka książek o postępowaniu administracyjnym.
W czasie II wojny światowej przebywał w Związku Radzieckim, gdzie pracował m.in. jako robotnik leśny, tłumacz, radca prawny i nauczyciel w polskiej szkole. Członek Związku Patriotów Polskich.
W latach 1944–1946 dyrektor departamentu w Ministerstwie Administracji Publicznej oraz wykładowca w Akademii Nauk Politycznych. 1946–1948 radca Misji Politycznej RP w Wiedniu. W latach 1948–1950 był radcą w Ministerstwie Administracji Publicznej.