Arthur Aston (ur. 1590, zm. 1649) – angielski dowódca wojskowy, najemnik. Znany z walki po stronie króla Karola I podczas angielskiej wojny domowej, oraz owianych ludową legendą okoliczności makabrycznej śmierci.
Początki kariery w kontynentalnej Europie Pochodził z prominentnej katolickiej rodziny z hrabstwa Cheshire. Ojciec Arthura Astona był żołnierzem zawodowym służącym w Rosji w drugiej dekadzie XVII w. Będąc katolikiem znalazł uznanie w oczach polskiego króla Zygmunta III. Arthur Aston senior zgodził się zebrać 2000 brytyjskich najemników dla polskiej korony, która w 1621 r. walczyła z Turcją. Pomimo tego, iż większość najemników przerzucanych do Polski została zawrócona przez protestancką Danię w Cieśninie Duńskiej, w 1621 r. kapitanowi Arthurowi Astonowi Juniorowi udało się wylądować w sile 300 brytyjskich i irlandzkich żołnierzy. Oddziały te w późniejszym czasie sformowały straż królewską. W 1627 r. Aston został awansowany na stopień majora.