Jeszcze w grudniu tego samego roku Peter pokonał na punkty Roberta Hawkinsa. W kwietniu następnego roku znokautował już w pierwszej rundzie Juliusa Longa. Później doszło do dwóch kolejnych pojedynków eliminacyjnych WBC z Jamesem Toneyem. 2 września 2006 Nigeryjczyk wygrał niejednogłośną decyzją sędziów. Z powodu niejednoznacznego wyniku federacja WBC nakazała obu pięściarzom stoczyć pojedynek rewanżowy. Odbył się on 6 stycznia 2007. Peter wygrał po raz drugi, tym razem już jednogłośną decyzją na punkty.
Dzięki tym zwycięstwom Peter stał się oficjalnym pretendentem do tytułu mistrza świata WBC i 6 października 2007 roku miał się zmierzyć z aktualnym mistrzem tej organizacji, Olegiem Maskajewem. Rosjanin wycofał się jednak z powodu kontuzji i WBC przyznała Nigeryjczykowi tytuł tymczasowego mistrza świata. Zamiast Rosjanina Peter stoczył w obronie tytułu walkę z Jameelem McCline'em, którą wygrał jednogłośnie na punkty, mimo trzech nokdaunów w drugiej i trzeciej rundzie.
8 marca 2008 roku zmierzył się w końcu z Maskajewem i pokonał przez techniczny nokaut w 6 rundzie, odbierając mu tym samym tytuł regularnego mistrza świata organizacji WBC. Stracił go już w następnej walce, 11 października 2008 roku, przegrywając z Witalijem Kłyczko.