Lekkie dywizje pancerne III Rzeszy (niem. Panzer Leichte-Divisonen, dokładnie tłumaczone jako „dywizje szybkie”) – dywizje, które powstały przez zmotoryzowanie pułków jazdy, przejmując ich tradycje, a i częściowo zadania, w przeciwieństwie do brygad formowanych do wsparcia piechoty. Podział ten odzwierciedla poglądy starszych oficerów różnych broni i ich opozycję do wizji Guderiana, który widział broń pancerną jako broń samodzielną.
Po kampanii wrześniowej dywizje lekkie zostały przeorganizowane w dywizje pancerne.
Etat wojenny przewidywał 332 oficerów, 10335 szeregowych i 333 kancelistów, lecz każda z czterech użytych we wrześniu 1939 dywizji lekkich miała inną strukturę organizacyjną. Powinna się ona składać z batalionu czołgów, pułku lub dywizjonu rozpoznawczego i pułku artylerii, oraz batalionu przeciwpancernego, batalionu pionierów (czyli saperów), kompanii łączności oraz służb.