Oba samoloty ostatecznie zostały wyprodukowane tylko w małej serii.
Koncepcja połączenia testowanych na myśliwcach Spiteful/Seafang laminarnych skrzydeł z nowym kadłubem mieszczącym silnik odrzutowy powstała w czerwcu 1944 roku, jeszcze przed oblotem Spitefula. Głównym projektantem zakładów Supermarine był w tym czasie Joe Smith. Na propozycję Supermarine, Ministerstwo Lotnictwa wydało specyfikację nr E.10/44 na skonstruowanie takiego samolotu i równocześnie firma Rolls-Royce rozpoczęła prace nad odpowiednim silnikiem odrzutowym RB.41 (późniejszym Nene). Silnik został pomniejszony w stosunku do pierwotnych planów dla lepszego zmieszczenia go w kadłubie i przewidywano, że będzie osiągał ciąg 1360 kG, lecz w rzeczywistości zdołał osiągnąć 2041 kG, a w toku rozwoju ta wartość jeszcze wzrosła. W ten sposób samolot Supermarine stał się pierwszym samolotem napędzanym silnikiem ze znanej później rodziny Nene. W projekcie zastosowano całkowicie nowy kadłub o kształcie cygara, z kabiną pilota w nosie i wlotami powietrza po bokachFM 30- 30 Aircraft Recognition Manual Supplement No. 6. United States. Department of the Army. 1956.. Całkiem nowe było także usterzenie. Usunięcie chłodnic cieczy ze skrzydeł pozwoliło na zwiększenie pojemności zbiorników paliwa. Zachowano uzbrojenie w postaci 4 działek kalibru 20 mm w skrzydłach.