jako ewangelicko-unijny, a jego powierzchnia wynosi około 2,95 ha. Obecnie służy całej ludności miasta, bez różnicy wyznania, choć nadal są zachowane osobne kwatery przeznaczone dla wyznań protestanckich. Po 1945 r. stał się własnością parafii ewangelicko-augsburskiej św. Jana. Z pierwotnego okresu przetrwała ozdobna murowana neorenesansowa brama wejściowa oraz zabudowania kaplicy, kostnicy i domku obsługi – obecnie domu parafialnego. Zabudowania były odnawiane w latach 40. i 80. XX w. Częściowo zachowany jest oryginalny drzewostan.
Przetrwały tylko bardzo nieliczne groby sprzed II wojny światowej. Do najstarszych należy figura żałobnicy z nagrobka przedsiębiorcy budowlanego Hermanna Sawitzkiego (ok. 1918), zapewne przywieziona z Berlina, oraz nagrobek Emila Kahraua z 1917 r. Spory głaz kryje wspólną mogiłę Adolfa Krumma i Ericha Rieboldta, zamordowanych w wyniku napadu na wiec przedwyborczy mniejszości niemieckiej w 1933 r. Fragmenty starych żeliwnych ogrodzeń z cmentarza przekazano do zbiorów Muzeum w Grudziądzu. Z czasów powojennych znajdują się tu m.in. mogiły zasłużonych dla polskiej parafii małżonków inżynierostwa Artura i Emmy Damiców oraz doktorostwa Stanisława i Zofii Suliborskich i ich syna Piotra Suliborskiego. W 2002 r.