Rancière krytykował współczesne mu ustroje demokratyczne, przypominając, że „demokracja to […] władza równych – władza tych, którzy według logiki kompetencji lub hierarchii nie powinni mieć władzy”. Zdaniem Rancière’a to, co przyjęło się nazywać demokracją, „ma charakter oligarchiczny: opiera się na wyborze tych, których uważa się za najbardziej kompetentnych do reprezentowania interesu ogólnego”, a więc sprzeciwia się pierwotnej idei demokracji. „Prawdziwa władza ludu, prawdziwa równość polityczna, ujawnia się tylko w formie kontrwładzy, w momentach oporu, protestu, działań oddolnych”.
Publikacje Le maître ignorant: Cinq leçons sur l’émancipation intellectuelle (1987), Aux bords du politique (1990), La mésentente: politique et philosophie (1995), La chair des mots: politique de l’écriture (1998), Le partage du sensible: esthétique et politique (2000) Malaise dans l’esthétique (2004).