thumb|200px|Gastrafetes (rekonstrukcja) thumb|200px|Sposób napinania gastrafeta Gastrafetes, gastrafet (gr. γαστραφέτης, dosł. „łuk brzuszny”) – rodzaj udoskonalonego łuku wynalezionego i używanego przez starożytnych Greków, przejętego przez Rzymian.
Broń ta, zwana też łukiem brzusznym (od sposobu naciągu cięciwy) lub greckim, historycznie była stadium pośrednim pomiędzy antycznym łukiem i średniowieczną kuszą. Po raz pierwszy opisana została przez Herona z Aleksandrii w I wieku n.e. w jednym z jego pism (Belopoeika). Jej powstanie datuje się jednak na IV wiek p.n.e. i łączy się z udoskonaleniem starszej konstrukcji (z V stulecia p.n.e.) przez Zopyrosa z Tarentu.
Gastrafetes zbudowany na podobnej zasadzie jak łuk kompozytowy, obsługiwany był indywidualnie. Cięciwę napinano za pomocą suwaka ciągniętego po prowadnicy i zabezpieczanego przed powrotem przez mechanizm zapadkowy. Nazwa „łuk brzuszny” pochodzi od sposobu napinania broni z użyciem nie tylko rąk, gdyż koniec suwaka opierano o ziemię, a kolbę specjalnej konstrukcji – o brzuch (co ułatwiało jej odpowiednie ukształtowanie). Mechanizm spustowy miał dodatkowy mechanizm zapadkowy (rygiel).