Jerzy Leszek Jurowicz (ur. 21 maja 1920 w Krakowie, zm. 19 października 1989 tamże) – polski piłkarz, występujący na pozycji bramkarza, długoletni zawodnik Wisły Kraków, drukarz.
Życiorys Całą karierę spędził w Wiśle. Przed wojną zdobywał mistrzostwo Polski juniorów. Po jej zakończeniu dwukrotnie zdobył tytuł mistrza Polski seniorów (1949, 1950), w 1951 wygrał ligęMistrzostwo zdobył wówczas zdobywca Pucharu Polski – Ruch Chorzów.. Wielokrotnie był kapitanem drużyny.
W pierwszym zespole „Białej Gwiazdy” Jurowicz zadebiutował 5 września 1937, mając jedynie 17 lat i 107 dni. Podczas derbowego spotkania z Cracovią miała miejsce niecodzienna sytuacja – podstawowy golkiper Wisły, Edward Madejski, doznał kontuzji i opuścił plac gry po ledwie 17 minutach. Zespół nie posiadał rezerwowego bramkarza, toteż Wisła grała w dziesiątkę, a między słupkami stanął napastnik Bolesław Habowski. Działacze udali się na poszukiwanie juniora Jurowicza, który wszedł na boisko w 35 minucie meczu. Wisła przegrała 0:1, ale nikt młodego bramkarza nie winił za porażkę.Do wybuchu II wojny światowej Jurowicz miał na koncie 16 rozegranych spotkań.
Był reprezentantem Krakowa i Polski. W kadrze kraju debiutował 17 września 1947 w meczu z Finlandią, ostatni raz zagrał w 1950.