Język starojapoński charakteryzował się 88 (87) różnymi sylabami, klasyczny japoński na przełomie X/XI wieku miał ich już tylko 67 (w tabeli obok transkrypcji podaje się znaki hiragany i katakany w ich postaciach współczesnych).
{| class="wikitable" |- | a あ ア | i い イ | u う ウ | e え エ | o お オ |- | ka か カ | ki き キ | ku く ク | ke け ケ | ko こ コ |- | ga が ガ | gi ぎ ギ | gu ぐ グ | ge げ ゲ | go ご ゴ |- | sa さ サ | si し シ | su す ス | se せ セ | so そ ソ |- | za ざ ザ | zi じ ジ | zu ず ズ | ze ぜ ゼ | zo ぞ ゾ |- | ta た タ | ti ち チ | tu つ ツ | te て テ | to と ト |- | da だ ダ | di ぢ ヂ | du づ ヅ | de で デ | do ど ド |- | na な ナ | ni に ニ | nu ぬ ヌ | ne ね ネ | no の ノ |- | fa は ハ | fi ひ ヒ | fu ふ フ | fe へ ヘ | fo ほ ホ |- | ba ば バ | bi び ビ | bu ぶ ブ | be べ ベ | bo ぼ ボ |- | ma ま マ | mi み ミ | mu む ム | me め メ | mo も モ |- | ya や ヤ
| yu ゆ ユ | ye え エ | yo よ ヨ |- | ra ら ラ | ri り リ | ru る ル | re れ レ | ro ろ ロ |- | wa わ ワ | wi ゐ ヰ
| we ゑ ヱ | wo を ヲ
Zapis Klasyczny język japoński zapisywano na trzy sposoby. Pierwotnie stosowano man’yōganę, tj. znaki chińskie użyte dla ich wartości fonetycznej (tak w języku starojapońskim). Przekształciła się ona następnie w sylabariusze hiragana i katakana, które powstały z uproszczenia pierwotnych znaków chińskich.
Przypisy
Kategoria:Język japoński