popularni dramaturdzy tego okresu to m.in.: Monzaemon Chikamatsu (1653–1725), Ikku Jippensha (1765–1831)), herbaciarnie, księgarnie. Malarze, tacy jak Kōrin Ogata (1658–1716), czy Hōitsu Sakai (1761–1828) w swych wybitnych kompozycjach umieszczanych na dekoracyjnych parawanach lub na eleganckich kimonach rozwijali dorobek XVI-wiecznych artystów Kioto, osiągając czasem próg abstrakcji. Wyrazem nowej, mieszczańskiej kultury w plastyce były natomiast drzeworyty ukiyo-e, które stały się niejako symbolem Edo. Dzięki licznym grafikom w tej technice, powstającym zwłaszcza od połowy XVIII w., można dzisiaj wyobrazić sobie, jak wyglądała zabudowa i życie w mieście. Ważniejsi artyści tego okresu, to: Hiroshige Andō (1797–1858), Hokusai Katsushika (1760–1849), Kuniyoshi Utagawa (1798–1861).
Klęski żywiołowe Pożary W historii miasta wydarzyło się kilkadziesiąt wielkich pożarów (taika). Ich nazwy pochodzą od japońskich er, jak np. wspomniany powyżej pożar Meireki.
Trzęsienia ziemi Do największych zalicza się trzęsienia ziemi, które wydarzyły się: w 1703 r. (era Genroku) z epicentrum w pobliżu Edo i w 1855 r. (era Ansei).
Zobacz też Edo (okres)
Uwagi
Przypisy