Ślady stosowania tych machin są też w piśmie Leonarda da Vinci do Ludwika Sforzy z 1482, gdzie Leonardo pisze, że tam gdzie działanie bombard zawodzi, buduje machiny miotające: bricole, mangani, trabucchi i inne.
Podstawowym elementem konstrukcji był uchwyt na pocisk – zwykle ramię w kształcie łyżki (dla machin małych o mniejszym zasięgu) lub pętla rzemienna-proca (w chwili strzału proca przedłużała ramię belki zwiększając zasięg). Proca montowana jednym końcem na stałe do ramienia, drugi koniec był mocowany na haku przez kółko. Gdy ramię zbliżało się do pionu, kółko spadało z haka dzięki sile odśrodkowej, uwalniając pocisk. Zastosowanie proc związane było też z nazwami dla tych urządzeń – fustibalusy lub fundy (od funda – proca).
Bibliografia Robert M. Jurga.: Machiny wojenne, Donjon/Pelta, Kraków-Warszawa 1995, ,
Baro