Muszą one spełnić dwa podstawowe warunki: muszą zapewniać ciepło przez wystarczająco długi czas, by powstało inteligentne życie – ten warunek eliminuje gwiazdy dużo masywniejsze od Słońca, ponieważ ich czas życia jest zbyt krótki, muszą zapewniać ciepło w odpowiedniej ilości – im mniejsza gwiazda, tym mniej daje ciepła i tym bliżej niej musi znajdować się planeta, aż dojdzie do wielkości granicznej, po której zostanie tak związana z gwiazdą, że tylko jej jedna część będzie oświetlana, a druga pozostanie ciemna i zimna, co uniemożliwia powstanie życia.
Gwiazdy o typie widmowym F, G i K są najodpowiedniejsze dla powstania życia w obrębie ich układu. Stanowią one około 10% wszystkich gwiazd, więc wynika z tego, iż współczynnik wynosi 0,3 do 0,5 rocznie.
Współczynnik wyznacza odsetek gwiazd mających planety. Dokładna wartość nie jest znana, jednak odkrywane są ciągle kolejne układy powstałe na bazie gwiazd słońcopodobnych, co świadczy o ich powszechności. Wartość może wynosić od 1 do 5, czyli 0,2. Aby mógł powstać układ planetarny, chmury pyłu poruszające się ruchem rotacyjnym, muszą zachować moment pędu. Mają go wtedy, gdy gwiazda nie obraca się zbyt gwałtownie – moment pędu przenosi się w inne miejsce.