Sprawa szkunera „Pearl” (z ang. „Perła”) wiązała się z największą zbiorową próbą ucieczki czarnych niewolników w Stanach Zjednoczonych. 15 kwietnia 1848 roku siedemdziesięciu sześciu niewolników próbowało zbiec z miasta Waszyngton, gdzie prawo zezwalało na posiadanie i handel niewolnikami. 29-letni Daniel Drayton, człowiek bez określonego zawodu, pogardzał niewolnictwem, a jednocześnie bardzo potrzebował pieniędzy. Grupa niewolników obiecała mu sporą sumę za przewiezienie na tereny wolne.
Drayton wynajął za 100 dolarów kapitana 54-tonowego szkunera zatokowego „Perła”, Edwarda Sayresa, z którym wspólnie przygotowali statek do drogi. W nocy dotarła nań grupa uciekinierów – mężczyzn, kobiet i dzieci – oddając się w ręce trzech białych (obok Draytona i Sayresa na pokładzie znalazł się też kucharz o nazwisku English). Plan zakładał żeglugę w dół rzeki Potomak, a następnie w górę zatoki Chesapeake, ku Delaware, gdzie niewolnictwo nie było tolerowane. Przeciwny wiatr i rozpoczynający się odpływ przeszkodził w żegludze w głąb zatoki, więc Sayres postanowił zakotwiczyć w ujściu rzeki i poczekać do rana.