Hozakowski udzielał się również społecznie, był przed 1939 m.in. radnym miasta (1922–1928), wieloletnim konsulem honorowym Francji (od 1922, z przerwą w okresie II wojny światowej), przewodniczącym Towarzystwa Polsko-Francuskiego, prezesem i wiceprezesem Pomorskiego Związku Właścicieli Zakładów Ogrodniczych (późniejszego Pomorskiego Towarzystwa Ogrodniczego), prezesem Izby Przemysłowo-Handlowej w Toruniu, Grudziądzu i Gdyni, sędzią handlowym przy Sądzie Okręgowym w Toruniu. Po wojnie nadal pełnił obowiązki konsularne, przewodniczył Obywatelskiemu Komitetowi Odbudowy Warszawy i Komitetowi Daniny Narodowej oraz brał udział w pracach Towarzystwa Przyjaciół Młodzieży Szkół Wyższych, Towarzystwa Przyjaciół Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Rady Parafialnej przy bazylice św. Jana.
Po wybuchu wojny był więziony przez Niemców kolejno w Toruniu, Elblągu i Gdyni. Zwolniony w 1941 dzięki staraniom zagranicznych kontrahentów, odmówił podpisania volkslisty; został pozbawiony majątku i wysiedlony do Generalnego Gubernatorstwa.