granatza.
Divitision przyjął się jako ubiór władców także w Drugim Carstwie Bułgarskim i królestwie Serbii – gdzie kulturalne wpływy bizantyńskie zwiększały się stopniowo przez całe średniowiecze, osiągając apogeum za panowania Stefana Duszana (1331–1355). Bałkańscy monarchowie nosili go chętnie w kolorze ciemnoczerwonym. Zgodnie z panującą wśród południowych Słowian modą divitision bywał w Serbii i Bułgarii bogato haftowany perłami, a w górnej partii rękawa ramię obejmowały ozdobne naszywane opaski, określane jako perivrachia (peribrachia; l. poj. perivrachion/peribrachion) lub epimanika (l. poj. epimanikon). Kobiecą odmianę divitision wprowadziła na dwór serbski prawdopodobnie młoda cesarzowa Simonis (ur. 1294), żona Stefana Uroša II Milutina.
Bibliografia Wiktor Ostasz, Późnośredniowieczne ubiory bizantyńskich elit władzy i ich recepcja w Serbii i Bułgarii, Prace Historyczno-Archiwalne, 18 (2006), s. 5-32 (wyd. w Rzeszowie, ).
Kategoria:Nieużywane okrycia wierzchnie