Wacław Kubacki (ur. 7 września 1907 w Nieszawie, zm. 16 grudnia 1992 w Krakowie) – polski historyk literatury, krytyk, pisarz.

Życiorys Kształcił się w szkole powszechnej w Nieszawie. Jego nauczycielem łaciny był o. Maksymilian Maria Kolbe, który następnie skierował go do dalszej nauki w Gimnazjum w Sanoku. Studiował w Austrii i we Włoszech, w czym pomógł mu Stefan Kołaczkowski. Rozprawę doktorską na temat Średniowieczne legendy franciszkańskie w Polsce ukończył w 1937 uzyskując doktorat, po czym kształcił się na studiach w Niemczech, Szwajcarii i Francji, w czym wsparł go Mieczysław Grydzewski.

Debiutował jesienią 1927 w Dodatku Naukowo-Literackim „Ilustrowanego Kuriera Codziennego”, a pierwszy szkic krytyczny ukazał się w 1932 w „Wiadomościach Literackich”.

W maju 1945 r. przeniósł się z Częstochowy do Poznania. Został adiunktem przy Seminarium Historii Literatury Polskiej na UAM. Jesienią 1945 habilitował się na podstawie napisanej w czasie okupacji niemieckiej rozprawy o III części Dziadów. W 1949 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1958 - profesora zwyczajnego. W 1953 przeniósł się do Krakowa. Profesor UJ. W latach 1971–1972 redaktor naczelny „Literatury na Świecie”Franciszek Ziejka "Wacław Kubacki (1907-1992)".

Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu w Tropiu k.