Na przełomie wieków, wraz z rozwojem mediów elektronicznych, blogów, social mediów, nastąpił gwałtowny spadek popularności zinów jako formy komunikacji subkulturowej. Jednak od drugiej dekady XXI wieku zauważyć można renesans formy zina, akcentujący druk, jako rodzaj alternatywnej komunikacji. Nowa fala zinów nadaje znaczenie użyciu papieru i rzemieślniczych lub artystycznych formy produkcji. Szczególnie popularne ziny stają się w środowiskach artystycznych, gdzie nastąpiła redefincja pojęcia „artzin” jako nowy rodzaj upublicznienia dzieła sztuki (alternatywny do formuły wystawy).
e-zin Elektroniczna forma zina to e-zin (określany również jako mag). E-ziny rozprowadzane są poprzez Internet, w przeszłości jednak rozsyłane były na dyskietkach za pośrednictwem tradycyjnej poczty. Pierwsze polskie e-ziny poświęcone były informacjom z tzw. „sceny komputerowej” – były to Kebab Commodore i Shadow Disk News (oba 1990). Przykładem dyskietkowego e-zinu był także publikowany w połowie lat 90., przez Wydawnictwo Lupus, miesięcznik Electra.
Innym przykładem e-zina może być demoscenowy magazyn Budyń, Measure lub Savage.