Od początku kariery naukowej związał się z ośrodkami myśli planistycznej, poczynając od Centralnego Urzędu Planowania. W 1968 roku został powołany na stanowisko zastępcy przewodniczącego Komisji Planowania, z której funkcji zrezygnował w 1979 roku głównie aby skoncentrować się na działalności naukowej. Z jego inicjatywy i przy jego udziale w 1981 roku został utworzony Instytut Nauk Ekonomicznych PAN, którego był dyrektorem w latach 1981–1989.
Był aktywny na forum międzynarodowym. Już pod koniec lat 50. przebywał przez rok na stażu naukowym w Stanach Zjednoczonych. Był członkiem utworzonej w 1966 roku Komisji Planowania Rozwoju ONZ (Committee for Development Planning, przemianowanej w 1998 roku na Committee for Development Policy – Expert Group /CDPEG/), związany z różnymi organami ONZ w Ugandzie i siedzibą główną w Nowym Jorku. Już na drugiej sesji tej Komisji (10–20 kwietnia 1967 roku w Santiago, Chile), jako sprawozdawca przedstawił dwa dokumenty: „Planning methods and procedures and plan implementation” (E/AC.54/L.l7) oraz „State budget in the planning system: observations from Polish experience”, przygotowany wspólnie z prof. Mirosławem Orłowskim z SGH, również członkiem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznegohttp://www.pte.pl/pliki/1/87/Zarys%20Historii%20PTE%20(1).pdf. (E/AC.54/L.22).