cenzor w 61 p.n.e., legat Cezara w Galii Narbońskiej w 52. Po zabójstwie Cezara początkowo sojusznik Marka Antoniusza by w 43 zerwać z nim. Od proskrypcji uratowało go wstawiennictwo Julii, jego siostry a matki Antoniusza. Zmarł po 43 p.n.e.
Gajusz Juliusz Cezar Strabon Gajusz Juliusz Cezar Strabon (Gaius Iulius Caesar Strabo) zwany też Vopiscus, brat Lucjusza. Karierę polityczną rozpoczął od udziału w komisji wprowadzającej w życie ustawę agrarną Lucjusza Apulejusza Saturninia. W 99 p.n.e. został najwyższym kapłanem (pontifex maximus) a w 96 p.n.e. sprawował urząd kwestora. W 90 p.n.e., gdy jego brat był konsulem objął urząd edyla. W 87 w czasie masowych rzezi obywateli miasta dokonanych przez zwolenników Mariusza i Cynny poniósł śmierć wraz z bratem Lucjuszem. Starbon był również pisarzem i mówcą. Chwali go Cyceron w swoim dziele De oratore.