Warstwa F nie zanika nocą, ale może różnicować się na dwie podwarstwy, pojawiające się latem w czasie dnia, o różnej gęstości elektronowej, nazwane F1 i F2.
Warstwa F1 rozciąga się na wysokości 160–230 km, jej maksymalna gęstość elektronowa warstwy F1 jest rzędu 4∙1011/m³. Odbija fale o większej długości niż F2. Warstwa F2 znajduje się na wysokości od 230 do 450 km i jej gęstość elektronowa dochodzi do 2∙1012/m³, przy czym jest większa w południe zimą niż w południe latem.
W latach 1972–1975 NASA do badania tej warstwy używała satelitów AEROS i AEROS B.
Inne warstwy Dawniej wyróżniano jeszcze dwie warstwy: warstwę C – położoną poniżej warstwy D (na wysokości 65–70 km), gdzie jonizacja ma charakter raczej incydentalny i występuje tuż przed świtem w okresie małej aktywności słonecznej, warstwę G – położoną powyżej warstwy F2 (na wysokości 700–800 km) i mającą niewielki wpływ na rozchodzenie się fal radiowych.
Zobacz też
Propagacja fal radiowych Nagłe zakłócenia jonosferyczne Fala jonosferyczna
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Geofizyka Kategoria:Podstawowe pojęcia meteorologiczne