Za tą wersją wydarzeń przemawia fakt, że rozrastające się niegdyś płyty dna Pantalassy-Pacyfiku: Farallon, Izanagi, Kula zostały praktycznie w całości zsubdukowane (pozostałościami tych płyt są m.in.: płyta filipińska, Nazca, kokosowa i Juan de Fuca, które podlegają ciągłej subdukcji w tempie dalece przekraczającym rozrost). Także złożoność pacyficznego systemu grzbietów śródoceanicznych uległa zmniejszeniu (grzbiety ograniczające dawną płytę Farallon zostały niemal w całości zsubdukowane). W takiej sytuacji w ciągu kolejnych 250–270 mln lat Pacyfik może skurczyć się do śródlądowego morza wciśniętego pomiędzy obie Ameryki, Azję i Australię. Afryka zderzy się z Europą, Antarktyda Zachodnia z Ameryką Południową, Subkontynent Somalijski z Indiami i Indonezją tworząc niewielkie morze, a Antarktyda Wschodnia połączy się z południową Australią.
Nowe ryfty otworzą się zaś najprawdopodobniej w dolinie Leny na Syberii, rozdzierając od północy Azję, w poprzek Antarktydy, dzieląc kontynent na część wschodnią i zachodnią, oraz w Afryce począwszy od Kamerunu a kończąc na Etiopii i Arabii ponawiając próbę rozdarcia tego lądu przez Morze Czerwone.
Lista superkontynentów Pangea Proxima / Novopangea / Amazja (za około 250 milionów lat)