Powrót do Estonii Na pocz. sierpnia 1944 r. front zbliżył się do granic Estonii. Jednocześnie wojna w Finlandii dochodziła końca. W tej sytuacji 200 Pułk Piechoty został wycofany z frontu i przesunięty na południe nad Zatokę Fińską. Po rezygnacji fińskiego rządu premiera Risto Ryti 1 sierpnia, następnego dnia Aleksander Warma, estoński ambasador w Finlandii zapowiedział powrót żołnierzy Pułku do ojczyzny. Jednocześnie do fińskich władz został wysłany list z prośbą powrotu Estończyków do kraju w pełnym wyposażeniu podpisany przez „wszystkie narodowe organizacje Estonii”. Finowie przystali na to. Natomiast Niemcy ogłosili amnestię dla powracających Estończyków. Ostatecznie na powrót zdecydowało się 90% żołnierzy JK 200. Natychmiast po przybyciu do kraju 19 sierpnia w liczbie ponad 1,7 tys. osób zostali skierowani na krótkie przeszkolenie, otrzymując mundury Waffen-SS, po czym przeniesiono ich na linię frontu. 1 batalion trafił nad rzekę Emajõgi, gdzie 26 sierpnia przekształcono go w 3 batalion 46 Pułku Grenadierów SS w 20 Dywizji Grenadierów SS. 2 batalion skierowano do obozu ćwiczebnego w Kehra, gdzie stacjonował batalion rezerwowy 20 DGren. SS. Pozostałych ok. 600 Estończyków rozdzielono pomiędzy różne pododdziały 20 DGren. SS. Natomiast 114 estońskich oficerów przydzielono do rezerwowego pułku 20 DGren.